نامه ی بیست و ششم محمد نوری زاد به علی خامنه ای
این
نامه برخلاف طعم تلخی که اختیار کرده، به گمان خودم، منصفانه ترین و
خیرخواهانه ترین نامه ای است که تاکنون برای شما نگاشته ام. صبوری کنید و
به سخن مشفقانه ی من دل بسپرید. احتمالاً جماعتی از هواداران هماره ی جناب
شما با مطالعه ی این نامه هیاهو سرمی دهند و عرصه را بیش از پیش بر من تنگ
می گیرند. باکی نیست. مهم این است که من سخن خود را در این تنگنای بیچارگی
به شما رسانده باشم. سخنی که با همه ی استعداد انسانی و ایمانی خود فریاد
برمی آورد: آهای
سید علی عزیز، این صدای طبلی که می شنوی، صدای آخرین تپش های برقراری
ماست. بیا و دست به دست مردم بده و خود را از حصار آنانی که ما و شما را به
این فلاکت عظما فروفشرده اند بیرون بکش!
ادامهی مطلب...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر